Vandaag gaan we naar Zoetersbout. Het doel van deze duik is niet de snotolven of de sepia’s, maar een zoektocht naar de klimzeekomkommer. Afgelopen week nog wat tips van Bas van der Sanden gekregen om de slaagkans wat te vergroten. Het is een uur na hoogwater als we het water in stappen. Het zicht schat ik op een meter of vier en de watertemperatuur is net weer in de dubbele cijfers gekomen. We slaan af richting de kop van de nol en maken vervolgens snel diepte richting het oosten. We zien diverse mooie eiersnoeren onderweg, maar hier besteden we weinig tot geen tijd aan. Al vrij snel zitten we op twintig meter. Hier zoeken we op de Japanse oester naar de zeekomkommer. Bas had al verteld dat het eigenlijk meer een mini-komkommertje is, dat zich zeer goed kan verstoppen en camoufleren. We hebben allebei een loep bij ons. Helaas is die van mij vandaag lek geraakt, dus het is erg mistig door het glas. Na twintig minuten ben ik wat teleurgesteld. Het is lastig en veel moeilijker dan we dachten. Vijf minuten later twijfel ik ineens en ja hoor, daar zit er eentje, dubbelgevouwen op een Japanse oester. Hoewel ik goede voorbeelden en tips heb gekregen, was mijn zoekbeeld toch anders. Het klimkomkommertje is denk ik 3 à 4 centimeter lang en 2 à 3 millimeter in doorsnede. De tentakelkrans met vangarmpjes rond zijn of haar kop is echt moeilijk te zien en, zoals Bas al aangaf, gemakkelijk te verwisselen met de lokaal massaal aanwezige hydroïdpoliepen. Mariëlle gaat foto’s maken en ik zoek verder.
Ik had thuis de 30 mm-lens gemonteerd, maar achteraf was de 45 mm een betere keuze geweest. Gelukkig hebben we nog twee natte voorzetlenzen bij ons en ik zie dat Mariëlle deze er ook gelijk op schroeft. Een ander probleem is de vrij harde stroming rond de kop van de nol. Echt lekker stil hangen voor een goede plaat lukt niet. Het diertje zit ook maar matig voor de foto en hopelijk vinden we er nog eentje die beter zit. Na vijf minuten besluiten we weer iets ondieper te gaan en als Mariëlle begint te zwaaien met de lamp, weet ik genoeg. Dit kleine zeekomkommertje zit een stuk beter en de vangarmpjes zijn nu beter waar te nemen. Even later vind ik er een paar meter verder nog eentje. Ik maak een paar foto’s en dan stijgen we langzaam op. De deco is bereikt en de luchtvoorraad geeft aan dat we sowieso moeten vertrekken.
Tijdens de veiligheidsstop op 5,5 meter vinden we nog een enorme zeepissebed in het wakamebos op de nol. Met al dat gewuif is het lastig om hier een fatsoenlijke plaat van te maken. Net binnen het uur staan we weer op de trap en lopen we met drie digitale klimzeekomkommers op zak naar de auto.
Begin van de middag komen we aan bij de Nieuwe Kerkweg. Vorige week heb ik hier de rosse sterslakken gevonden en ik wil ze vandaag aan Mariëlle laten zien. We duiken rechtuit richting de rode boei en gaan rap naar de 11 à 12 meter. Ik verbaas me dat ik ze nu niet kan vinden. Ik herken de rotspartij van vorige week, maar de slakken zijn verdwenen. We zakken dieper naar de achttien meter, maar helaas niets. Langzaam naar rechts en weer omhoog, en dan zien we er ineens genoeg. Vooral de eieren zijn niet te missen. Mariëlle maakt een tijdje foto’s en dan duiken we via de platen richting de rifbollen.
De grote hoeveelheid kokertjes van de tweedraadkokerwormpjes begint toch wel storend te worden. Verder zien we weer veel kreeften, Noordzeekrabben en kroontjes- of driekantkokerwormen (ik ben niet zo goed in het verschil). We zien ook weer een paar gele of oranje exemplaren. Ik heb inmiddels de camera weer en probeer deze te vereeuwigen. Na 50 minuten zegt Mariëlle gedag en ik duik door naar de dahlia’s. Tevens besteed ik een hele tijd aan een zeedruifje. Zo moeilijk om deze scherp te krijgen. Ik heb heel veel foto’s gemaakt, dus nu hard duimen dat er een mooie tussen zit. Als laatste zet ik koers naar de dahlia op het plateau op 2,1 meter. Ik heb deze nog nooit kunnen vinden en ook ditmaal lijkt het te mislukken, maar als ik weer terugduik en opzij kijk, heb ik deze mooie dahlia ineens in het vizier. Snel een foto met de 30 mm-lens als bewijs en me dan even oriënteren voor als ik de volgende keer terugga met de groothoeklens.
Na 80 minuten zit de duik er weer op. Het was vandaag een zeer geslaagde duikdag.
